Κάπου μακριά από εδώ.

Μια γυναίκα, κάπου μακριά από εδώ, ονειρευόταν όλη της τη ζωή να δει τον ωκεανό... 
Τα χρόνια περνούσαν, κι εκείνη ζούσε στο ξέφωτο του δάσους που μεγάλωσε. 
Τα χρόνια περνούσαν, κι εκείνη κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί ονειρευόταν να δει τον ωκεανό. Πριν κοιμηθεί, λένε κάποιοι, κάπου μακριά από εδώ, άκουγε τα κύματα να σκάνε απαλά πάνω στο ξύλο του κρεβατιού της.
Στα όνειρά της, ένιωθε την άμμο να γαργαλάει γλυκά τα πόδια της.
Κι όταν ξυπνούσε, έγλειφε τα δάχτυλά της για να γευτεί την αλμύρα.
Ονειρευόταν και τα χρόνια περνούσαν. 
Τα μαλλιά της ασπρίσαν και τα δάχτυλά της ζάρωσαν, μα κάθε βράδυ εκείνη ονειρευόταν να δει τον ωκεανό.

Κάποιοι άνθρωποι, κάπου μακριά από εδώ, τις νύχτες ονειρεύονται τον ωκεανό. 
Κοιμίζουν τα μικρά τους με τους ήχους των κυμάτων, να μην φοβούνται όταν οι βόμβες πέφτουν στα διπλανά τετράγωνα. 
Να μην φοβούνται τους πυροβολισμούς, τα ουρλιαχτά και τα κλάματα.
Να μην φοβούνται τις άγριες κραυγές, να μην ακουν τους ήχους του πολέμου.

Κάποιοι άνθρωποι, κάπου μακριά από εδώ, το πρωί που έρχεται θα γίνουν ένα με τον ωκεανό που τόσο ονειρεύτηκαν...

#day_after_day

Κάθε πρωί βρίσκομαι μπροστά από δύο δρόμους. 
Ο ένας είναι φωτεινός και ασφαλής, τον έχω ξαναπερπατήσει.
Τον δέυτερο τον πνίγει βαθιά ομίχλη. 
Κάθε πρωί, που πρέπει να επιλέξω ποιον δρόμο θα ακολουθήσω, επιλέγω τον πρώτο.

Δεν είναι επειδή φοβάμαι να ρισκάρω αλλά στον πρώτο δρόμο υπάρχει ό,τι αγαπώ. 
Στον δεύτερο ίσως να υπάρχει κάτι που θα μπορούσα να αγαπήσω. 

Μερικές φορές ρίχνω κλεφτές ματιές στον δεύτερο δρόμο. Η περιέργεια σου ασκεί έλξη μαγνητική. 
Όσοι στέκονται εκεί και με προ(σ)καλούν να τον διαβώ, ύστερα από μερικές στιγμές χάνονται μες στην ομίχλη.
Τις περισσότερες φορές είναι τόσο αθόρυβοι, λες και δεν στάθηκαν ποτέ εκεί.

Κάθε πρωί επιλέγω τον πρώτο.
Κι αν υπάρχουν μέρες που σύννεφα εμφανίζονται στον καταγάλανο ουρανό του, κάποιες τολμηρές αχτίδες ήλιου πάντα καμπυλώνουν στις φυλλωσιές των δέντρων γύρω του.

#faded_instincts

Δεν έχω ιδέα γιατί έχω κάνει τις επιλογές που έχω κάνει μέχρι σήμερα...
Κάθε επιλογή, που έχει αλλάξει τη ροή της ζωής μου, είναι ένα συνονθύλευμα από σκέψεις που ζουν σε αταξία.
Ένα μυστήριο που δεν έχω καταφέρει μέχρι στιγμής να λύσω...
Αφήνω το ένστικτό μου να με οδηγεί.

Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτή η φράση. Το ένστικτο δεν είναι κάτι που μπορείς να εξηγήσεις.
Είναι κάτι που βιώνεις.

Άλλες φορές το άφησα να με οδηγήσει με γνώμονα συναισθήματα, άλλες με γνώμονα την τρέλα, την λογική, την αναισθησία. 
Κάποιες φορές το άφησα να με οδηγήσει από δειλία.

Δειλία να νιώσω, να τρελαθώ, να βάλω σαν άξονα τη λογική ή ακόμα και την αναισθησία.

Δεν το κατηγορώ.
Το ένστικτο έχει τους δικούς του κανόνες.
Λειτουργεί χωρίς να σου δίνει λογαριασμό. 
Χωρίς να σκέφτεται ανθρώπους, καταστάσεις, συνθήκες.

Είναι το ίδιο που δεν σου επιτρέπει να ξεχάσεις τίποτα. 
Είναι το ίδιο που γεννάει ελπίδες, τις επαναφέρει, κάποιες φορές τις σκοτώνει οριστικά και αμετάκλητα.

Κάποια βράδια που το ένστικτό μου αποφάσιζε για μένα, θυμάμαι να ακούω τις ελπίδες μου να κλαίνε μόνες σε μια σκοτεινή γωνία.

Ήταν αυτές οι στιγμές που αναγνώριζα ό,τι άφηνα πίσω μου και έπρεπε να το κάνω, όσο κι αν η σκέψη με πονούσε.

Πόσα πράγματα δεν έχω τολμήσει να πω ή να κάνω επειδή δεν το έχει επιτρέψει το ένστικτό μου.?
Πόσα από αυτά τα πράγματα θα έπρεπε να είχα τολμήσει να πω κι ας μην το επέτρεπε το ένστικτό μου.?

Πώς θα ήταν η ζωή μου σήμερα αν δεν το άκουγα ποτέ.?

When September ends

Τελευταίο σαββατοκύριακο στο σπίτι της Ν.Σμύρνης.
Τελευταίο σαββατοκύριακο στο μπαλκόνι του Α., με δύο καφέδες, με πολλά τσιγάρα, σημειώσεις φυσικής και νομικής ανακατεμένες, βιβλία, υπολογιστές.
Να ατενίζουμε τις απέναντι πολυκατοικίες με τους παράξενους ενοίκους, να βλέπουμε τα χρώματα της δύσης, να ατενίζουμε το μέλλον. 
Τελευταίο σαββατοκύριακο του Σεπτέμβρη, με έναν Οκτώβρη γεμάτο υποχρεώσεις, προκανονισμένες, προκαθορισμένες, σημειωμένες προσεκτικά στο ημερολόγιο, μην τύχει και ξεχάσω τίποτα.
Τελευταίο τέτοιο σαββατοκύριακο.
Ο χρόνος θα λιγοστέψει πάλι. Το σπίτι της Ν.Σμύρνης δεν προβλέπεται να με δει για κάμποσο καιρό.
Αυτή η Δευτέρα που έρχεται σε λίγες ώρες θα είναι διαφορετική.
Αν με ρωτάς, σιχαίνομαι να προγραμματίζω και το δευτερόλεπτο. 
Αν με ρωτάς, δεν έχω άλλη επιλογή. 
Βάζω μουσική και οργανώνω τις υποχρεώσεις της εβδομάδας. 
Αυτής που έρχεται, της επόμενης, της μεθεπόμενης...
Τελευταίο σαββατοκύριακο χαλάρωσης, λοιπόν, και ετοιμάζομαι να βουτήξω στα βαθιά παγωμένα νερά της καθημερινότητας. 
Κάπου βαθιά μέσα μου το απολαμβάνω  κι ας γκρινιάζω.
Αυτή η ένταση με παρασύρει στους ρυθμούς της.
Χαμογελάω ξέροντας πως όσο δύσκολες κι αν είναι οι μέρες που θα 'ρθουν, θα γυρίζω πίσω σ'αυτό το σαββατοκύριακο.
Θα το κοιτάζω πονηρά και θα παίρνω δύναμη. 

Υ.Γ.: Σ'αφήνω. Πήγε 8:19, πάω να απλώσω τα ρούχα....

#begin_again

Είμαι ερωτευμένη με τη μουσική....
Πολλές φορές τείνω να το ξεχνάω, αλλά είμαι.
Κάθε στιγμή, κάθε ανάμνηση στο μυαλό μου ακολουθείται από μια μουσική συμφωνία.
Ένα soundtrack που το ξέρω μόνο εγώ.

Κοιτώντας πίσω, θυμάμαι πως έφτασα να αγαπώ τόσο πολύ τη μουσική, και γελάω. 
Είναι αλλόκοτη ιστορία...
Όταν πριν από 7 χρόνια άρχιζα να υφαίνω τον δικό μου μουσικό ιστό, δεν φανταζόμουν το βαθμό στον οποίο θα μπορούσε να με επηρεάσει η μουσική.
Έπειτα έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου, αναπόσπαστο κομμάτι της ψυχής μου. 

Και κάπως έτσι, όταν βλέπω ταινίες προσέχω πρώτα τη μουσική τους, πριν διαλέξω καφετέρια για να πιω τον καφέ μου προσέχω τη μουσική, πριν κάτσω κάπου να φάω, όταν μπαίνω σε ένα ταξί, όταν πηγαίνω σε ένα μπαρ....
Υποσυνείδητα ή ενσυνείδητα, ας μην μπούμε σε αυτή την κουβέντα.

Χθες είδα μια ταινία που άγγιξε κάποια χορδή στο μυαλό μου... 
Συνήθως είναι λίγες οι ταινίες που έχουν να κάνουν με μουσική και μου αρέσουν.

Το Begin Again αναμφίβολα είχε κάτι....

Λίγο το γλυκανάλατο σενάριο, η απίστευτη φωνή του Adam Levine που έχει αποκτήσει άλλη αίγλη χωρίς τους Maroon 5, κάτι η Keira Knightley που όπου και να παίξει δίνει ρέστα, κάτι ο Mark Ruffalo με την τρέλα που θα ήθελες να βλέπεις σε κάθε μουσικό παραγωγό, κάτι η σκηνογραφική πρόσθεση μικρών κομματιών της Νέας Υόρκης, σου δίνουν την αίσθηση μιας άλλης εποχής κι ας είναι σύγχρονα.

Κάτι από δεκαετία του '90, όταν η μουσική βιομηχανία έψαχνε ακόμα να βρει χαμένα διαμάντια στα σκουπίδια και όχι εύκολες λύσεις....

Αν θες να περάσεις ένα χαλαρό βράδυ στο σπίτι σου, τώρα που το φθινόπωρο αρχίζει να σου χτυπάει πιο έντονα την πόρτα και να ακούσεις ενδιαφέρουσα μουσική, στην προτείνω ανεπιφύλακτα...

Υ.Γ.: Τα soundtrack της ταινίας έχουν ήδη προστεθεί στην μουσική μου συλλογή ;)
         Time for reflection....

glorybox

Θυμάμαι όλες τις ταινίες που έχω δει. 
Τις υποθέσεις τους, τους πρωταγωνιστές, τα πάθη τους, τα λάθη τους, τις ανησυχίες τους, την κατάληξη της ιστορίας τους. 
Όσες μου άρεσαν, τις έχω κρατήσει σε ένα σκονισμένο κουτί, για να μην ξεχάσω ποτέ ότι τις είδα.
Όσες δεν μου άρεσαν, τις έχω κρατήσει σε ένα άλλο σκονισμένο κουτί, που δεν το ανοίγω ποτέ.

Στέκομαι κάθε φορά και το κοιτώ σαν να μην το έχω ξαναδεί.
Θαρρείς και το μυαλό μου το έχει απωθήσει σε μια σκοτεινή γωνία μιας μεγάλης αποθήκης ταινιών.
Τις έχω ταξινομήσει με χρονολογική σειρά.
Θυμάμαι ότι βρίσκονται εκεί και κάθε φορά που το μυαλό μου ξεθολώνει, πηγαίνω και ανάβω το μικρό φωτάκι που έχω τοποθετήσει εκεί. Ξέρεις, για ώρα ανάγκης. 
Μετά αποφασίζω να τις αναδιατάξω.

Κάθε φορά που τις θυμάμαι, πηγαίνω και τις αναδιατάσσω.
Λες και αν τις αναδιοργανώσω, θα λυθεί ο γρίφος τους. 
Λες και αν τις αναδιοργανώσω, θα αποφασίσω γιατί τελικά δεν μου άρεσαν.

Ποτέ μου δεν μπορώ να αποφασίσω. 
Δεν ξέρω αν φταίει ο κακός τους ήχος, τα αδιάφορα μηνύματά τους, η κακή σκηνοθεσία ή το κακό παίξιμο των πρωταγωνιστών.
Ή μήπως το γεγονός ότι δεν μπόρεσα ποτέ να ταυτιστώ μαζί τους.?

Έμαθα πως κάποιες έχουν σίκουελ, αλλά δεν θα το δω ποτέ. 
Κι ας είναι φορές που με τρώει η περιέργεια.
Κι ας είναι φορές που αναρωτιέμαι αν η συνέχεια τους είναι καλύτερη.

Τις βγάζω από το κουτί και τις κρατάω μία-μία στα χέρια μου. 
Κοιτάω το εξώφυλλο και δεν νιώθω τίποτα.
Δεν είναι σαν τις άλλες, εκείνες που είναι στο άλλο κουτί.

Σήμερα θα τις τοποθετήσω πίσω στο κουτί με άλλη σειρά.
Ξεκινώντας από αυτή που μισώ περισσότερο προς αυτή που μισώ λιγότερο.
Θα τις ξαναβάλω προσεκτικά στο κουτί και θα το κλείσω.

Κι ύστερα θα τις ξεχάσω μέχρι να χρειαστεί να τις ξαναθυμηθώ.

σταθμός ονείρων

Πάνω στο γραφείο της είχε έναν κουμπαρά. 
Από αυτά τα ροζ γουρουνάκια που μπορούσες να βρεις σε κάθε σπίτι. 
Σε βιβλιοθήκες, τραπεζάκια, κρυμμένα κάτω από το στρώμα, θαμμένα κάτω από χιλιάδες άχρηστα αντικείμενα.

Για εκείνη, όμως, δεν ήταν ένας συνηθισμένος κουμπαράς. 
Κάθε νόμισμα που άφηνε να πέσει από την εγκοπή πάνω στην πλάτη του, ήταν μια υπενθύμιση του κάθε ονείρου της. 
Μάζευε όλα τα νομίσματα που έβρισκε γύρω της και σιγά-σιγά γέμιζε τη στάθμη του. 
"Αυτό είναι για το ταξίδι στα Γιάννενα.", έλεγε.
"Αυτό για το φόρεμα που είδα σε εκείνη τη βιτρίνα τις προάλλες.", 
"Αυτό για το δώρο της Ν.".

Οι μέρες περνούσαν και η στάθμη γέμιζε. 
Κι εκείνη κοιτούσε τον κουμπαρά και αναρωτιόταν. 
Αναρωτιόταν πότε θα αποφασίσει να τον σπάσει.
Πότε θα πάει εκείνο το ταξίδι στα Γιάννενα, πότε θα αγοράσει εκείνο το φόρεμα που είδε σε εκείνη τη βιτρίνα τις προάλλες, πότε θα πάρει το δώρο στην Ν.

Περίεργη η μαγιά απ'την οποία είναι φτιαγμένα τα όνειρα.
Βάζεις λίγη άμμο, ρίχνεις δύο κουταλιές αλεύρι, λίγο αλάτι και αφού τα ψήσεις όλα μαζί τα σβήνεις με ένα ποτήρι κρασί.
Ύστερα τους ρίχνεις λίγη στάχτη και τα αφήνεις να δέσουν όλα μαζί στην τσίγγινη φόρμα τους.

Αλλά κάπως έτσι ήταν φτιαγμένα τα όνειρά της. 
Από υλικά αταίριαστα, όλα μαζί χτυπημένα στο μίξερ της καρδιάς της.
Τη συνταγή τους την κρατούσε μυστική. 
Μα δεν τολμούσε να τα πραγματοποιήσει. 

Ύστερα έπιανε βροχή και της τα γκρέμιζε.
Με τρόπο αλύπητο.

Εκείνη τα κοιτούσε και χαμογελούσε.
Πάντα χαμογελούσε.
"Δεν πειράζει", έλεγε. "Θα φτιάξω άλλα."
Και έφτιαχνε άλλα. Και κάθε ένα καινούριο όνειρο, ξεπερνούσε το προηγούμενο. 
Ήταν πιο όμορφο, πιο εξωτικό, πάντα πιο δύσκολο να το πραγματοποιήσει.

Και ο κουμπαράς της γέμιζε. Κι η στάθμη του ανέβαινε. 
Και η ώρα ήρθε που έπρεπε να σπάσει τον κουμπαρά της.


Υ.Γ.: Στην Μ., την αγαπημένη μου Μ.

there.is.a.light.that.never.goes.out

πάνε μήνες από την τελευταία φορά που άναψα το φως στο διαδικτυακό μου σπίτι και σκέφτηκα ότι αυτό ήρθε η ώρα να αλλάξει.

στο είχα πει, άλλωστε, πως όταν οι υποχρεώσεις θα λιγοστέψουν, θα επιστρέψω. 

και κάπως έτσι, χωρίς πολλά πολλά, ήρθα και άναψα το φως. 

με λίγο διαφορετικές φιλοδοξίες, με πολλές νέες σκέψεις και ιδέες, καλωσορίζω το φθινόπωρο που έρχεται. 

κι ας μην μ'αρέσει. 

κι ας νιώθω πως το καλοκαίρι δεν έχει τελειώσει. 

κι ας βρέχει καρεκλοπόδαρα έξω. 

στην πρώτη αχτίδα ηλίου που θα ξαναδώ, θα πάω παραλία. 

το αποφάσισα. 

"το θέμα είναι να μην τελειώσει το καλοκαίρι μέσα σου", μου είχε πει κάποιος γλυκός άνθρωπος κάποτε. 

δεν τον άκουσα ποτέ. 

αυτό το μέσα μου, άτιμο πράγμα να σου πω. 

πέρασε χειμώνες, πολλούς χειμώνες, ήρθε η άνοιξη, μετά το καλοκαίρι, οι καλοκαιρινές βροχές. 

στις καλοκαιρινές βροχές νομίζω έχει μείνει. 

ας είναι.

ο ήλιος θα ξανάρθει.

4 χρόνια πριν σε καλωσόριζα σε αυτό το χώρο. 

δεν ήξερα πόσα πολλά θα σημαίνει για μένα τόσο καιρό μετά.

αγαπητέ αναγνώστη, σε εξαπάτησα. 

σου υποσχέθηκα να γράφω πιο συχνά και δεν το έκανα.

κάπου στα μισά του δρόμου, έχασα την έμπνευση.

είδα την έμπνευση σαν καταναγκαστική δουλειά.

σαν δουλειά που έπρεπε να είναι ολοκληρωμένη, με αρχή, μέση και τέλος.

τέλος που οδηγεί σε καταναγκαστικά συμπεράσματα.

κι έπειτα, θυμήθηκα τον ενθουσιασμό ενός σεπτέμβρη 4 χρόνια πριν, όταν σκόρπιζα τις πρώτες μου λέξεις εδώ μέσα.

κι ύστερα, άλλαξα γνώμη για την τέχνη των λέξεων. 

Ή για τις λέξεις της τέχνης.

ό,τι προτιμάς.

θα βρεις τη νέα "διακόσμηση" ανανεωμένη.

το μέσα μου, που σου 'λεγα προηγουμένως, ελπίζει να την βρεις ανανεωτική.

όπως και να χει, αυτό το φως δεν θα ξανασβήσει ποτέ.

Υ.Γ.: άλλο ένα φθινόπωρο που συνεχίζω να τους αγαπώ. 

#a_velvet_shadow

Καλημέρα αγαπημένο μου μπλογκ.!

Ήθελα μόνο να σου πω ότι δεν σε ξέχασα.

Ακόμη μία μέρα ξημερώνει στην όμορφη ΦΕΠΟχώρα και με βρίσκει εδώ, μπροστά από αυτή την οθόνη να αναμετρώ τις αντοχές μου με ανθρώπους, σκέψεις και παραλογισμούς που ποτέ δεν επιζήτησα να αντιμετωπίσω. Α, και με μία εργασία που δεν λέει να προχωρήσει.

Και όσο χώνομαι όλο και πιο βαθιά στην ανιαρή και εξουθενωτική καθημερινότητα, πιάνομαι από τις μικρές οάσεις της ζωής. Γυρνώ σε σένα μετά από κάμποσο καιρό μιάς και δικαιωματικά σου ανήκει μία θέση σε αυτή την προαναφερθείσα κατηγορία. 

Θα αναρωτιέσαι γιατί έρχομαι εδώ ξανά και ξανά, γιατί γράφω στην άδεια και κάποιες φορές απρόσωπη διαδικτυακή σελίδα σου. 

Δεν θέλησα ποτέ να την προσωποποιήσω. Εδώ μέσα, εγώ δεν είμαι εγώ. Είμαι εσύ και εσύ είσαι μία βελούδινη σκιά, αλλά εσύ είσαι κομμάτι από μένα.

Γράφω από επιλογή. 
Επιλέγω να γράφω επειδή είναι τέλειο για μένα. 
Το γράψιμο είναι μία απόδραση, ένα μέρος όπου μπορώ να κρυφτώ. 
Είναι φίλος και σύμμαχος όλες εκείνες τις στιγμές που νιώθω απομονωμένη από όλους τους άλλους. 
Είναι ημερολόγιο, όταν η μοναδική ιστορία που μπορώ να πω είναι η δική μου. 
Είναι ένα βιβλίο, ένα μικρό ημερολόγιο καταστρώματος όταν έχω ανάγκη να βρεθώ κάπου άλλου. 
Είναι ένας έλεγχος, όταν νιώθω τόσο εκτός ελέγχου. 
Είναι θεραπεία, όταν όλα φαίνονται αρκετά μπερδεμένα. 
Και είναι διασκέδαση, όταν η ζωή γίνεται επίπεδη.

Ο καιρός θα κυλίσει, οι υποχρεώσεις θα λιγοστέψουν και τότε είμαι σίγουρη πως θα γυρίσω πάλι κοντά σου, να σου διηγηθώ τις περιπέτειες μου. 

Μέχρι τότε, ευχήσου μου να έχω γερό στομάχι, ανυπόταχτο μυαλό και μία δόση καλής τύχης. 

Άντε καλές μέρες και στο επανιδείν.

Πάρε κι αυτό γιατί μ'αρέσει και κολλάει με το κλίμα: https://www.youtube.com/watch?v=F1bOF0rqqXg