Ακροβατώ.
Και δεν είναι ούτε το ύψος ούτε το σκοινί αυτό που φοβάμαι...
Με μάθαν να ισορροπώ καλα..
Αυτό που κάποιες στιγμές με τρομάζει είναι το άγνωστο που απλώνεται κάτω από τα πόδια μου, αν και στα μάτια μου φαντάζει τόσο ελκυστικό..
Γιατί? Γιατί αυτό μου έμαθαν...
Αν με ρωτάς, η μέρα μου προμυνήεται πολύ όμορφη. Τι κι αν ψιλοβρέχει?
Η Ε. θα με τραβήξει στην άλλη πλευρά της πόλης που ζω τα τελευταία 9 χρόνια και σε μερικές μέρες εγκαταλέιπω... Ποιας? Της Λάρισας...
Αυτή την πλευρά της που λίγοι ξέρουν και τους έχει κερδίσει.
Αν αναρωτιέσαι που πηγαίνω... ....αγκυροβολώ και ετοιμάζομαι να ρίξω τα δίχτυα μου στην πρωτεύουσα.
Πάω να διδαχθώ την τέχνη του "δικαίως δοκείν" (ευτυχώς που δεν μου ξέφυγε το"διπλωματικώς παραπλανείν" που κυκλοφορεί στο μυαλό μου και προσπαθώ να το σκοτώσω τις τελευταίες μέρες...! ουπς..) aka Νομική.
Αν πάλι δεν με ρωτάς, προσποιήσου ότι δεν διάβασες την προηγούμενη παράγραφο. :)
Η Ε. φωνάζει. Πρέπει να βιαστώωω.... Την έστησα και χθες και ποιός την ακούει τώρα.
Στο mp3(ναι,ναι έχω ακόμα mp3!) παίζει αυτό non-stop (Να'ναι καλά η Α. που της το έκλεψα... )
Άντε, πάω να χαρώ τη βροχούλα, με καλή παρεούλα (όλο βλακείες, όλο βλακείες, μη με διαβάζεις!)
Σου λέω "καλημέρααααα" με πολύ καλή διάθεση και ένα πλατύ χαμόγελο....
P.S : Μια μέρα θα γίνω σταγόνα βροχής και θα φυλακιστώ στα μαλλιά σου....
Μια μέρα θα αποκτήσω φτερά και θα σου πω "Fly away with me....". Θα έρθεις
άραγε??
άραγε??
P.S 2: Too much lyricism for a day.
Hθικός αυτουργός: ο καιρός...
