Half-empty or half-full.?

Κάποιος θα σου πει πως το ποτήρι είναι μισοάδειο. 
Κάποιος άλλος πως είναι μισογεμάτο.
Δεν ξέρω πως το βλέπεις, αλλά για μένα είναι και τα δύο. 
Μπορείς να μην πιεις ποτέ από αυτό.
Να το κοιτάζεις και όσο περνούν τα χρόνια να αναρωτιέσαι τι θα γινόταν αν τολμούσες να φέρεις την άκρη του στα χείλη σου. 
Μπορείς να γευτείς το περιεχόμενο, να το αφήσεις να σου πει τα μυστικά του.
Αν, πάλι, αποφασίσεις να το αφήσεις να εξατμιστεί, δεν θα μάθεις ποτέ τι γεύση είχε.
Όσο για μένα, θα πιω στην υγειά σου...
Κι έπειτα, τηρώντας την παράδοση, θα το σπάσω για να επικυρώσω την καλή τύχη ;)

#highway_to_hapiness_ :)

Δεν θα σου πω πως δεν πρέπει να ελπίζεις…

Θα σου πω πως όταν εύχεσαι να αποκτήσεις αυτό που επιθυμείς και δεν ελπίζεις, δεν περιμένεις να γίνει,  αν ποτέ πραγματοποιηθεί η ευχή σου.. τότε η χαρά αυξάνεται εκθετικά.

Δεν ελπίζω. Δεν περιμένω τίποτα.

Εύχομαι, όμως, το σύμπαν να μην με διαψεύσει.

Αν ποτέ πραγματοποιήσει την ευχή μου να μην με τιμωρήσει που δεν ήλπιζα, που δεν περίμενα τίποτα.

Να επιτρέψει στη χαρά μου να αυξηθεί εκθετικά…

Καλημέρα, σύμπαν :) 

#time_travellers

ζωγράφισα δύο πουλιά. με χρυσή μπογιά.
με μεγαλοπρεπή φτερά, αρχοντικά ράμφη.
με μεγάλα γυαλιστερά μάτια που προκαλούν δέος.
το ένα κοιτάζει το άλλο και οι φτερούγες τους ίσα που αγγίζονται.
στον ένα έδωσα το όνομά σου και στο άλλο το δικό μου.

τύλιξα τη ζωγραφιά και την έβαλα σε ένα μικρό γυάλινο μπουκάλι.
βράδυ, σε μια ερημική παραλία, μπήκα στη θάλασσα ως εκεί που η αλμύρα της άγγιξε τα γόνατά μου.
άφησα το μπουκάλι στα κύματά της και το είδα να απομακρύνεται.

για μια στιγμή, κοίταξα στον ουρανό και ευχήθηκα να μπορούσαμε να πετάξουμε ξανά.
κοίταξα τα κατάμαυρα σκοτεινά νερά και το μπουκάλι είχε χαθεί.

βγήκα και κάθισα στην άμμο. 

και πριν το καταλάβω, είχαν περάσει χίλια χρόνια.

ξημέρωνε και το απαλό ροζ της ανατολής εμφανιζόταν πίσω από μικρά λευκά σύννεφα.

σηκώθηκα και τίναξα την άμμο από το λευκό φόρεμά μου και τότε το είδα.

τα κύματα είχαν ξεβράσει ένα μικρό γυάλινο μπουκάλι.

πλησίασα αργά σαν να είχα ξαναβρεθεί σε αυτή την παραλία, σαν να είχα ξαναδεί αυτό το μικρό μπουκαλάκι.

το πήρα στα χέρια μου και έβγαλα το πώμα.
μέσα υπήρχε μια ζωγραφιά. μια πολύ παλιά ζωγραφιά.

ήταν δύο πουλιά. ζωγραφισμένα με χρυσή μπογιά.
με μεγαλοπρεπή φτερά, αρχοντικά ράμφη.
με μεγάλα γυαλιστερά μάτια που προκαλούν δέος.
το ένα κοίταζε το άλλο και οι φτερούγες τους ίσα που αγγίζονταν.
στο ένα είχαν δώσει το όνομα ενός αγοριού και στο άλλο ενός κοριτσιού. 

γύρισα και σε κοίταξα έκπληκτη.
"έχω ξαναδεί αυτή τη ζωγραφιά", σου είπα.
γέλασες και την άρπαξες από τα χέρια μου.
κάτω από το όνομα του αγοριού έγραψες το δικό σου και κάτω από το όνομα του κοριτσιού το δικό μου.

την τύλιξες προσεκτικά και την ξαναέβαλες στο μπουκάλι.
πλησίασες στη θάλασσα, το άφησες και πριν προλάβει να απομακρυνθεί ευχήθηκες να μην σταματήσουμε να πετάμε.

αυτό που αγνοούσαμε και οι δύο ήταν πως χίλια χρόνια μετά, στην ίδια ερημική παραλία, εγώ κι εσύ, θα ξαναβρίσκαμε την ίδια ζωγραφιά. 

μα, δεν θα είχαμε τα ίδια ονόματα... 

#siLent_hedGes

να ξυπνάς μέσα στη μέση της νύχτας από εφιάλτη.

να βλέπεις έναν από τους ανθρώπους που αγαπάς περισσότερο στον κόσμο να αιμορραγεί και να υποφέρει, να θες να ουρλιάξεις και να μην βγαίνει η φωνή σου.

να εύχεσαι νοερά να ήσουν εσύ στη θέση του.

να νιώθεις πόνο, να βλέπεις τις πληγές του να εξαφανίζονται και να χαράσσονται στο δικό σου σώμα.

να χαμογελάς αχνά, να σε κρατάει στην αγκαλιά του και να του λες "αντέχω εγώ και για τους δυο μας". 

μα μέσα σου να ξέρεις πως δεν θα αντέξεις για πολύ. 

να νιώθεις το φως να πλησιάζει, να ανοίγεις τα μάτια σου μην μπορώντας να ανασάνεις και να συνειδητοποιείς πως απλά έχει ξημερώσει. 

να θες απεγνωσμένα να ακούσεις την φωνή του μόνο για να βεβαιωθείς ότι είναι καλά.

υποσχέθηκες να μην αγαπάς, αλλά τι νόημα θα είχε.??

καλείς τον αριθμό και δεν σου απαντάει.

καλείς ξανά και στιγμιαία ο φόβος σε κυριεύει.

κι όμως, μετά από λίγο, ακούς τη φωνή που τόσο επιθυμούσες.

πήρες τις απαντήσεις σου.?

#to_die_by_your_side_is_such_a_heavenly_way_to_die

βλέπω, κάθε βράδυ, τον ίδιο εφιάλτη:

κρέμομαι από ένα βράχο, έναν γκρεμό σε άγνωστο μέρος.
από κάτω, κάπου μακριά ακούω νερό να τρέχει.
τα χέρια μου έχουν ματώσει από την προσπάθεια να ανέβω.
φωνάζω "βοήθεια" ξέροντας πως είσαι ακόμα κάπου κοντά μου, εσύ που ήσουν το πιο στενό μου στήριγμα.
σε βλέπω να τρέχεις προς το μέρος μου αλλά η όρασή μου έχει κάπως θολώσει, ο ήλιος με χτυπάει εδώ και ώρες.
μου δίνεις ελπίδα, μου φωνάζεις να κάνω κουράγιο αλλά δεν σε ακούω καλά. έχω κουραστεί.

έρχεσαι και μου λες να σου δώσω το χέρι μου, προσπαθώ να σου πω πως δεν έχω δύναμη, αλλά η φωνή μου δεν βγαίνει. έχω κουραστεί πολύ. 

προσπαθείς για ώρα και όταν το ένα μου χέρι γλιστράει, ουρλιάζεις. φωνάζεις για βοήθεια αλλά κανείς δεν σε ακούει.

βάζεις όλη σου τη δύναμη αλλά δεν καταφέρνεις να με τραβήξεις.

πέφτω.

και καθώς πέφτω ακούω τους λυγμούς σου να απομακρύνονται.

δεν ήθελα να σε κάνω να κλάψεις. 

μόνο αυτό σκέφτομαι καθώς πέφτω στο νερό.
είναι παγωμένο. 
πέφτω βαθιά αλλά δεν έχω δύναμη να ανέβω στην επιφάνεια.
οι αντοχές μου υποχωρούν και νιώθω το νερό να μπαίνει με ορμή στους πνεύμονές μου. 
πνίγομαι.
και όσο κι αν προσπαθώ, δεν μπορώ να ανασάνω.

δεν πρόλαβα να σου φωνάξω ότι θα μου λείψεις.

δεν πρόλαβα να σου πω να μην στενοχωρηθείς που δεν κατάφερες να με τραβήξεις.
δε σ'αδικώ.
ξέρω πως δεν είναι θέμα δύναμης γιατί είσαι από τα πιο δυνατά άτομα που είχα την τύχη να γνωρίσω.
μα, αν προσπαθούσες κι άλλο το βάρος σου δεν θα άντεχε το δικό μου. 

κάθε πρωί, ξυπνάω ιδρωμένη και τρομαγμένη. 
τώρα ξέρω κι εγώ πως είναι να ζεις τον θάνατό σου κάθε βράδυ και το πρωί να πρέπει να προσποιείσαι πως είσαι ζωντανός.



P.S. to die by your side is such a heavenly way to die

#hello_darkness_my_old_friend

Όλα φαίνονται τόσο ψεύτικα, η ιδέα ότι καλά πράγματα συμβαίνουν σε καλούς ανθρώπους και ότι υπάρχει μαγεία στον κόσμο και ότι η πραότητα και η εντιμότητα θα κληρονομηθούν.

Υπάρχουν τόσοι καλοί άνθρωποι που υποφέρουν για να πραγματοποιηθούν αυτά.

Υπάρχουν.. τόσες πολλές προσευχές που έχουν μείνει αναπάντητες.

Κάθε μέρα αγνοούμε το πόσο χαλασμένος είναι αυτός ο κόσμος, και λέμε στους εαυτούς μας πως θα πάνε όλα καλά. "Θα είσαι μια χαρά". Αλλά δεν είναι μια χαρά. 

Και μόλις το συνειδητοποιήσεις αυτό... δεν υπάρχει γυρισμός.

Δεν υπάρχει μαγεία στον κόσμο.

Τουλάχιστον, σήμερα, αυτή τη στιγμή, παρ'ότι γίνομαι μάρτυρας ενός ακόμη ξημερώματος, δεν υπάρχει.

#hello_darkness_my_old_friend

#moving_in_reverse

Ορισμένες φορές βρίσκεις τη θέση σου μέσα στο σύμπαν, κινούμενος προς το αντίθετο ρεύμα που πηγαίνουν όλοι οι υπόλοιποι. Καμιά φορά για να ακολουθήσεις το αντίθετο ρεύμα, αυτό που λίγοι έχουν το θάρρος να ακολουθήσουν, πρέπει πρώτα να έχεις χτυπήσει με φόρα στον πάτο του μπουκαλιού της ζωής σου.

Είναι πράγματα που έχεις κάνει για τα οποία δεν είσαι περήφανος.

Θα ήθελα κι εγώ, όπως κι εσύ, να ήταν αλλιώς, αλλά τη στιγμή που θα τα παραδεχτείς, πρέπει να ξέρεις πως θα είσαι μόνος σου. Μόνος να παλεύεις με τις τύψεις, μόνος τις νύχτες που θα αναρωτιέσαι ποιες συνθήκες σε οδήγησαν σε λάθος επιλογές, μόνος τις φορές που θα αναμετριέσαι με τα 

φαντάσματα του παρελθόντος και τους παρόντος σου.

Μόνος απέναντι στα θηρία που από τα λάθη σου θα βρουν την ευκαιρία να σε καταβροχθίσουν.

Αν έχεις κάνει την αυτοκριτική σου, δεν έχεις λόγο να φοβάσαι.

Όχι. Να είσαι σίγουρος πως ακόμα κι εκείνοι που ήλπιζες να είναι κοντά σου, δεν θα είναι.

Μα να θυμάσαι πως κάθε μικρό ή μεγάλο σου παραπάτημα, έξω από την πορεία που χάραξες για τον εαυτό σου, είναι ακόμα μια υπενθύμιση πως δεν έχεις χάσει το δρόμο σου.

Πέρασες τόσα αλλά βρέθηκε κάποιος να σου πει ότι η ψυχή σου έμεινε ανέπαφη.

Και τώρα που νιώθεις ότι έχεις τόσα πολλά να δώσεις, τόσα πολλά να πεις, τόσα πολλά να προσφέρεις, τόση αγάπη να ξεχειλίζει από μέσα σου, τι κάνεις.?

Όταν τα φώτα σβήνουν, όταν η αυλαία πέφτει, είσαι μόνος.

Και είναι το σκοτάδι της μοναξιάς που σε καταβροχθίζει. Κι αναρωτιέσαι «Γιατί κανείς δεν ανάβει το φως.? Έχω τόσα πολλά να δώσω. Είμαι εδώ. Γιατί οι άνθρωποι δεν μπορούν να συγχωρήσουν.? Γιατί 

δεν μπορούν να σε αγαπήσουν ακόμα και με τα χειρότερα λάθη σου.?»

Ορισμένες φορές βρίσκεις τη θέση σου μέσα στο σύμπαν, κινούμενος προς το αντίθετο ρεύμα που πηγαίνουν όλοι οι υπόλοιποι. Καμιά φορά για να ακολουθήσεις το αντίθετο ρεύμα, αυτό που λίγοι έχουν το θάρρος να ακολουθήσουν, πρέπει πρώτα να έχεις χτυπήσει με φόρα στον πάτο του 

μπουκαλιού της ζωής σου.

Μην απορείς. Δεν έκανα λάθος στην αντιγραφή. Αυτή είναι η απάντηση που αναζητάς. Μόνο που δεν τελειώνει εδώ.

Πάλεψε και θα ανταμειφθείς. Αγωνίσου και γίνε αυτό που πάντα ήθελες να είσαι και θα δεις πως κανένας δεν σε ξέχασε.

Κι αν αναρωτιέσαι αν αξίζει τον κόπο, τότε κοίτα τα αγαπημένα σου πρόσωπα και θα το δεις γραμμένο στα μάτια τους.

Όταν τα φώτα θα σβήνουν, όταν η αυλαία θα πέφτει, θα είσαι μόνος.

Αλλά δεν θα χρειάζεται μόνος να περιμένεις να ξανανάψει το φως. 

mis(s-)takes

Ανοίγεις μια σελίδα στο Microsoft word και κάπως έτσι ξεκινάς το ταξίδι.

Τα τελευταία χρόνια, παρατηρείς πως έχεις γίνει λιγομίλητος. Τυχαίο.? Μάλλον όχι. Δεν είναι πολλά αυτά για τα οποία αξίζει πραγματικά να πεις. Να γράψεις. Να σκεφτείς. Να ονειρευτείς.

Όλες αυτές οι ιστορίες που έχεις- κατά καιρούς- εξιστορήσει δεν είναι παρά αποκυήματα της καλπάζουσας φαντασίας σου.

Στο μυαλό σου η πραγματικότητα είναι κάπως πιο ωμή και κυνική, απ’ ότι θα ήθελες να παραδεχτείς.

Κάνεις λάθη. Άλλοτε μικρά και άλλοτε μεγάλα. Κάποια δεν διορθώνονται, άλλα επιδέχονται βελτίωση. Ενίοτε τα βάζεις με τον εαυτό σου. Περισσότερο με τον εαυτό σου, παρά με οποιονδήποτε άλλον εμπλεκόμενο.

 

Στην προσπάθεια αναζήτησης της αλήθειας, νιώθεις σαν να βγαίνεις από το σώμα σου. Κοιτάς από ψηλά τον εαυτό σου, τους ανθρώπους που έχεις κοντά σου, εκείνους που έβλαψες χωρίς να έχουν φταίξει, εκείνους στους οποίους ποτέ δεν ανταπέδωσες το κακό που σου έκαναν γιατί απλά δεν ήθελες να γίνεις σαν εκείνους.

Στο τέλος της ημέρας, θες απλώς να είσαι ο εαυτός σου.

Η πραγματικότητα όπως τη βιώνεις σε συνθλίβει.

Θα πάρεις την απόφαση να γίνεις όσα ονειρεύεσαι.?

Τα λάθη δεν καθορίζουν αυτό που είσαι, αυτό που είμαι. Υπάρχουν για να μας καθοδηγήσουν στην βελτίωση του εαυτού μας.

Αν τα νιώθεις να σε πνίγουν, μην τους το επιτρέψεις. Όλοι, λίγο- πολύ, έχουμε νιώσει κάποιον πόνο που δεν αντέχουμε να παραδεχτούμε.

21 years on planet Earth.!

21 χρόνια στον πλανήτη Γη.!
και ναι, τολμώ να πω ότι είμαι πανευτυχής που κατάφερα να επιβιώσω μέχρι σήμερα.!

κάπου ανάμεσα σε σεισμούς, λοιμούς και καταποντισμούς... 
σουρ(γ)εάλ καταστάσεις, δράματα, κλάματα, ψυχρούς πολέμους και ηφαιστειογενείς εκρήξεις... κατάφερα να βρω κι εγώ ένα κεραμίδι για να προστατεύσω (θεωρητικά πάντα.!) το αγύριστο κεφαλάκι μου. 

μέχρι που το κεραμίδι- πρακτικά-  έπεσε και με πλάκωσε(γιατί ως γνωστόν "αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει".!) 

όπως και τα Χριστούγεννα, έτσι και τα γενέθλια προσφέρονται για βαθιές αναζητήσεις και απολογισμούς...

21 χρόνια, λοιπόν, από την πρώτη φορά που άφησα την υστερική μου κραυγή να πλανιέται στο αχανές σύμπαν και συνεχίζω ακάθεκτη, με αποκορύφωμα τα 2-3 τελευταία χρόνια.! 

και θα συνεχίσω... ;)

Ευχαριστώντας πάντα, αυτούς τους λίγους αγαπημένους μου ανθρώπους που με ανέχονται, που με φροντίζουν και ανησυχούν για τα- κατά καιρούς- δράματα μου. 

Η Ε., η Τζ., η Μ., ο Α. και η Α. ... 

Happy b-day to me.!

Υ.Γ.: There is no better way to exorcise your drama, other than make fun of it...
          #was_never_born_to_be_a_drama_queen

unmasked

Όλοι φοράμε μάσκες και έρχεται η στιγμή που δεν μπορούμε να τις βγάλουμε χωρίς να αφαιρέσουμε  λίγο από το δέρμα μας στην προσπάθεια...

till the end of the line

This post is censored by the author herself :p

escape exit

και ποια είμαι εγώ.?

μετά από τόσο καιρό αναζήτησης, ξέρω να σου πω με βεβαιότητα αυτό:

είμαι αυτή που ορίζει το "τέλος" και την "αρχή".
αυτή που μαζεύει βιαστικά τα πράγματά της και φεύγει χωρίς προορισμό.
χωρίς λογαριασμό, χωρίς έλεγχο.

Δεν μ'αρέσει να αποκαλούμαι τίποτα, κανενός. --μια φράση που πάντα με καθόριζε.

όπως απόψε, όπως κάθε απόψε της ζωής μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.

όλα ήταν τόσο απλά όσο το switch on/off ενός διακόπτη.

Πάντα ήμουν ασυνήθιστο κορίτσι.

δεν ξέρω πώς να σου το πω αλλιώς, όταν βρω έξοδο κινδύνου φεύγω. έτσι είμαι εγώ.

Έφυγα.

a heart wide shut

δεν ξέρω πώς να αφηγούμαι ιστορίες.

ξέρω μόνο να σου πω πώς μοιάζει αυτό το συναίσθημα που σε κάνει να θέλεις να αφηγηθείς μία ιστορία.

 

μοιάζει αστείο το πώς άνθρωποι που πέρσι δεν σήμαιναν τίποτα για σένα, μπορεί να σημαίνουν τα πάντα μερικούς μήνες μετά. 

μοιάζει αστείο το πώς άνθρωποι που σήμαιναν τα πάντα για σένα πέρσι, μερικούς μήνες μετά δεν είναι τίποτα παρά ένα κουβάρι από αναμνήσεις. 
μοιάζει αστείο πώς κάποιοι άνθρωποι σημαίνουν πολλά όσα χρόνια κι αν περάσουν. 

μοιάζει αστεία η δύναμη που έχει ο χρόνος.

για έναν από αυτούς τους ανθρώπους, που τα χρόνια περνούν και η σκιά τους δεν παύει να σε στοιχειώνει, θέλησα να σου μιλήσω.

θυμάσαι ένα αγόρι που όταν το κρυφοκοίταξες, είδες στα μάτια του τον εαυτό σου. 

ήταν ένας καθρέφτης. 

ένας καθρέφτης που δεν ήξερες ότι υπήρχε και ευχήθηκες πολλές φορές να σπάσει. 

κάποιες προσπάθησες να τον σπάσεις εσύ ο ίδιος, άλλες ευχήθηκες να τον έσπαγε μια αόρατη δύναμη.

θαύμασες-σίγουρα- πολλές φορές την κορνίζα του. 

στα σχέδια της έβλεπες όλα εκείνα τα μικρά κι ασήμαντα που σε έκαναν να θαυμάζεις και τον εαυτό σου. 
στο γυαλί όμως που περιέβαλε έβλεπες όλα εκείνα που σιχαινόσουν και σε σένα.

το αγόρι μεγάλωσε. 

το αγόρι που θαύμαζες, μπορεί να μην υπάρχει πια. 

το αγόρι  συμβιβάστηκε όσο κι αν το πόνεσε, έπειτα επηρεάστηκε και χάθηκε μέσα στο πλήθος.

έκανε  λάθος κινήσεις-αλλά μήπως δεν έχουμε όλοι μας κάνει κινήσεις καταστροφικές.?, ίσως από απογοήτευση, ίσως από κούραση, ίσως από φόβο, ίσως για να διατηρήσει τις ισορροπίες σε μια περίοδο που όλα έμοιαζαν να καταρρέουν.

όταν ήθελε να κάνει το διαφορετικό, υπήρχε πάντα κάποιος για να τον φρενάρει. πίστεψε και πιστεύει σε λάθος άτομα, έβαλε τον εαυτό του σε θέση άμυνας αντί για θέση επίθεσης.

το αγόρι εγκατέλειψε τη μάχη. ο καθρέφτης έσπασε.

προσπάθησες να μαζέψεις τα κομμάτια, να τα ενώσεις, να δεις αυτό που έβλεπες παλιά. 

και τότε κατάλαβες πως είχατε πάρει άλλους δρόμους. 

παράλληλους. 

χωρίς ελπίδα να ξανασυναντηθούν ποτέ.

ο καθρέφτης έσπασε.

τέλος ιστορίας.

born to die

Ο χρόνος, λένε, είναι σχετικός.

Είναι στιγμές, που έρχονται και φεύγουν πριν τις καταλάβεις. Είναι στιγμές, που ο χρόνος μοιάζει με την αιωνιότητα. Είναι άλλες, που ο χρόνος παίζει με το μυαλό σου.

 Ένα λεπτό κλεισμένο μέσα σε ατελείωτες ώρες. 

Ώρες εγκλωβισμένες μέσα σε ένα λεπτό.

Στιγμές που ένιωσες ότι ο χρόνος που είχες δεν ήταν αρκετός. Στιγμές που ένιωσες ότι ο χρόνος που είχες ήταν υπεραρκετός και δεν τον εκμεταλλεύτηκες ποτέ.  

Ένα παιχνίδι μυαλού.

Κι, όμως, οι δείκτες του ρολογιού ποτέ δεν σταμάτησαν να χτυπούν στον ίδιο ρυθμό.

Κι είναι κι αυτή η στιγμή που συνειδητοποίησες ότι όλες σου οι ευχές είχαν/έχουν σαν άξονα 

το χρόνο.

Αυτά τα δευτερόλεπτα ανάμεσα σε αυτά που σκέφτομαι και δεν θα σου πω ποτέ. Αυτά τα δευτερόλεπτα ανάμεσα σε αυτά που σκέφτεσαι και δεν θα μου πεις ποτέ, όπως θα έλεγε η Ε.

Κάπου ανάμεσα σε τόσες σκέψεις, εύχομαι να μπορούσαμε… αλλά, βλέπεις, δεν υπάρχει (ο) χρόνος. ;)

new year, new life

Από παιδί, θυμάσαι κάθε Πρωτοχρονιά να φτιάχνεις λίστες με τα όσα θα άλλαζες το νέο έτος.

Ήταν, για σένα, ένα είδος τελετής. Μια μικρή υπενθύμιση των ονείρων σου, των «θέλω» σου. Τους έδινες ζωή σε ένα λευκό χαρτί κι αν ήσουν τυχερός, μπορεί στο τέλος του χρόνου, την ώρα που έκανες τον απολογισμό σου, να διέγραφες και ένα-δύο από τη λίστα σου.

Δεν ήσουν ικανοποιημένος. Δεν ήταν αρκετά. Κι έτσι, μετέφερες όσα δεν έκανες στη λίστα του επόμενου χρόνου σε σειρά προτεραιότητας σε σχέση με τις νέες σου επιθυμίες. Οι λίστες γίνονταν σεντόνια, τα σεντόνια φθαρμένα κιτρινισμένα υφάσματα. 

Κι ύστερα, ξεχνούσες..

Φέτος, δεν έκανες λίστα. Έκαψες τις παλιές και σκόρπισες τις στάχτες από το μπαλκόνι σου. Φέτος, δεν έκανες λίστα^2.

Μέσα σε μία βδομάδα, κατάφερες να αλλάξεις κάμποσα απ’ αυτά που χρόνια πάλευες ν’ αλλάξεις. Στόχοι, όνειρα, ιδέες, επιθυμίες, όνειρα^2. Οι άνεμοι της αλλαγής φύσηξαν και τα έβαλαν όλα σε σειρά. 

Και ξέρεις ότι έπεται συνέχεια…

Χαμογελάς ανέμελα και νιώθεις δυνατός.

Σε διαβεβαιώνω, θέλει μαγκιά.

Happy new year.!!