«Το μυστικό βρίσκεται εδώ, στο παρόν, μάτια μου», της είπε
με εκείνο το μονίμως μουδιασμένο χαμόγελο που εκείνη ποτέ δεν μπορούσε να
μεταφράσει.
Εκείνη τον κοίταξε με ένα βλέμμα που ο ίδιος είχε λατρέψει
από την πρώτη στιγμή της γνωριμίας τους, απορημένο αλλά εύθυμο. Συνήθιζε να της
λέει ότι έχει το βλέμμα και το χαμόγελο ενός 5χρονου παιδιού. Λάτρευε τις εκφράσεις
του προσώπου της. Ήταν τόσο αυθεντικά θεατρικές.
«Ναι, μόνο που τώρα πια δεν έχουμε κανένα μυστικό.», του
απάντησε χαμηλώνοντας τα μάτια της συνοφρυωμένη.
«Δεν θυμάσαι καλά, μου φαίνεται. Εμείς οι δύο πάντα έχουμε τα μυστικά μας, σε διαφορετικές στιγμές
του χωροχρόνου που μας αναλογεί!», της ανταπάντησε κλείνοντας της το μάτι.
Γύρισε το πρόσωπό της από την άλλη πλευρά. Το κέντρο του
Παρισιού φαινόταν ξεκάθαρα από το πάρκο που κάθονταν. Θυμόταν τόσες στιγμές
μαζί του, τις ζωές τους να συνδέονται και να χωρίζουν, πάντα αναπάντεχα, πάντα
ξαφνικά. Αρκούσε ένα τηλεφώνημα, ένα μήνυμα, μια ιδέα. Με τον καιρό, τους έγινε
τρόπος ζωής. Τραβούσαν ο ένας τον άλλον σε κάθε μήκος και πλάτος του κόσμου,
σχεδόν μαγνητικά, σχεδόν τηλεπαθητικά. Έστρεψε το σώμα της προς το μέρος του,
διακρίνοντας στο σκοτάδι την ηρεμία στο πρόσωπο του. Έτσι θα την αντιμετώπιζε
για πάντα? Περίμενε μια αντίδραση που δεν ερχόταν ποτέ. Τον κοίταξε κατευθείαν
μες στα μάτια και ξεφύσηξε δυνατά. Ένιωθε
αδικία. Η φωνή της ακούστηκε σπασμένη πριν την τελική της απάντηση.
«Ξέρεις κάτι? Αυτό που πάντα με εκνεύριζε σε σενα είναι ότι…
με βλέπεις σαν σταθμό στο δρόμο σου. Δεν είμαι απλά ένας σταθμός, είμαι
προορισμός. Πάντα ήλπιζα ότι μια μέρα θα το καταλάβαινες.»
