Ανοίγεις μια σελίδα στο Microsoft word και κάπως
έτσι ξεκινάς το ταξίδι.
Τα τελευταία χρόνια, παρατηρείς πως έχεις γίνει λιγομίλητος.
Τυχαίο.? Μάλλον όχι. Δεν είναι πολλά αυτά για τα οποία αξίζει πραγματικά να
πεις. Να γράψεις. Να σκεφτείς. Να ονειρευτείς.
Όλες αυτές οι ιστορίες που έχεις- κατά καιρούς- εξιστορήσει
δεν είναι παρά αποκυήματα της καλπάζουσας φαντασίας σου.
Στο μυαλό σου η πραγματικότητα είναι κάπως πιο ωμή και
κυνική, απ’ ότι θα ήθελες να παραδεχτείς.
Κάνεις λάθη. Άλλοτε μικρά και άλλοτε μεγάλα. Κάποια δεν
διορθώνονται, άλλα επιδέχονται βελτίωση. Ενίοτε τα βάζεις με τον εαυτό σου.
Περισσότερο με τον εαυτό σου, παρά με οποιονδήποτε άλλον εμπλεκόμενο.
Στην προσπάθεια αναζήτησης της αλήθειας, νιώθεις σαν να
βγαίνεις από το σώμα σου. Κοιτάς από ψηλά τον εαυτό σου, τους ανθρώπους που
έχεις κοντά σου, εκείνους που έβλαψες χωρίς να έχουν φταίξει, εκείνους στους
οποίους ποτέ δεν ανταπέδωσες το κακό που σου έκαναν γιατί απλά δεν ήθελες να
γίνεις σαν εκείνους.
Στο τέλος της ημέρας, θες απλώς να είσαι ο εαυτός σου.
Η πραγματικότητα όπως τη βιώνεις σε συνθλίβει.
Θα πάρεις την απόφαση να γίνεις όσα ονειρεύεσαι.?
Τα λάθη δεν καθορίζουν αυτό που είσαι, αυτό που είμαι.
Υπάρχουν για να μας καθοδηγήσουν στην βελτίωση του εαυτού μας.
Αν τα νιώθεις να σε πνίγουν, μην τους το επιτρέψεις. Όλοι,
λίγο- πολύ, έχουμε νιώσει κάποιον πόνο που δεν αντέχουμε να παραδεχτούμε.
