escape exit

και ποια είμαι εγώ.?

μετά από τόσο καιρό αναζήτησης, ξέρω να σου πω με βεβαιότητα αυτό:

είμαι αυτή που ορίζει το "τέλος" και την "αρχή".
αυτή που μαζεύει βιαστικά τα πράγματά της και φεύγει χωρίς προορισμό.
χωρίς λογαριασμό, χωρίς έλεγχο.

Δεν μ'αρέσει να αποκαλούμαι τίποτα, κανενός. --μια φράση που πάντα με καθόριζε.

όπως απόψε, όπως κάθε απόψε της ζωής μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.

όλα ήταν τόσο απλά όσο το switch on/off ενός διακόπτη.

Πάντα ήμουν ασυνήθιστο κορίτσι.

δεν ξέρω πώς να σου το πω αλλιώς, όταν βρω έξοδο κινδύνου φεύγω. έτσι είμαι εγώ.

Έφυγα.

a heart wide shut

δεν ξέρω πώς να αφηγούμαι ιστορίες.

ξέρω μόνο να σου πω πώς μοιάζει αυτό το συναίσθημα που σε κάνει να θέλεις να αφηγηθείς μία ιστορία.

 

μοιάζει αστείο το πώς άνθρωποι που πέρσι δεν σήμαιναν τίποτα για σένα, μπορεί να σημαίνουν τα πάντα μερικούς μήνες μετά. 

μοιάζει αστείο το πώς άνθρωποι που σήμαιναν τα πάντα για σένα πέρσι, μερικούς μήνες μετά δεν είναι τίποτα παρά ένα κουβάρι από αναμνήσεις. 
μοιάζει αστείο πώς κάποιοι άνθρωποι σημαίνουν πολλά όσα χρόνια κι αν περάσουν. 

μοιάζει αστεία η δύναμη που έχει ο χρόνος.

για έναν από αυτούς τους ανθρώπους, που τα χρόνια περνούν και η σκιά τους δεν παύει να σε στοιχειώνει, θέλησα να σου μιλήσω.

θυμάσαι ένα αγόρι που όταν το κρυφοκοίταξες, είδες στα μάτια του τον εαυτό σου. 

ήταν ένας καθρέφτης. 

ένας καθρέφτης που δεν ήξερες ότι υπήρχε και ευχήθηκες πολλές φορές να σπάσει. 

κάποιες προσπάθησες να τον σπάσεις εσύ ο ίδιος, άλλες ευχήθηκες να τον έσπαγε μια αόρατη δύναμη.

θαύμασες-σίγουρα- πολλές φορές την κορνίζα του. 

στα σχέδια της έβλεπες όλα εκείνα τα μικρά κι ασήμαντα που σε έκαναν να θαυμάζεις και τον εαυτό σου. 
στο γυαλί όμως που περιέβαλε έβλεπες όλα εκείνα που σιχαινόσουν και σε σένα.

το αγόρι μεγάλωσε. 

το αγόρι που θαύμαζες, μπορεί να μην υπάρχει πια. 

το αγόρι  συμβιβάστηκε όσο κι αν το πόνεσε, έπειτα επηρεάστηκε και χάθηκε μέσα στο πλήθος.

έκανε  λάθος κινήσεις-αλλά μήπως δεν έχουμε όλοι μας κάνει κινήσεις καταστροφικές.?, ίσως από απογοήτευση, ίσως από κούραση, ίσως από φόβο, ίσως για να διατηρήσει τις ισορροπίες σε μια περίοδο που όλα έμοιαζαν να καταρρέουν.

όταν ήθελε να κάνει το διαφορετικό, υπήρχε πάντα κάποιος για να τον φρενάρει. πίστεψε και πιστεύει σε λάθος άτομα, έβαλε τον εαυτό του σε θέση άμυνας αντί για θέση επίθεσης.

το αγόρι εγκατέλειψε τη μάχη. ο καθρέφτης έσπασε.

προσπάθησες να μαζέψεις τα κομμάτια, να τα ενώσεις, να δεις αυτό που έβλεπες παλιά. 

και τότε κατάλαβες πως είχατε πάρει άλλους δρόμους. 

παράλληλους. 

χωρίς ελπίδα να ξανασυναντηθούν ποτέ.

ο καθρέφτης έσπασε.

τέλος ιστορίας.

born to die

Ο χρόνος, λένε, είναι σχετικός.

Είναι στιγμές, που έρχονται και φεύγουν πριν τις καταλάβεις. Είναι στιγμές, που ο χρόνος μοιάζει με την αιωνιότητα. Είναι άλλες, που ο χρόνος παίζει με το μυαλό σου.

 Ένα λεπτό κλεισμένο μέσα σε ατελείωτες ώρες. 

Ώρες εγκλωβισμένες μέσα σε ένα λεπτό.

Στιγμές που ένιωσες ότι ο χρόνος που είχες δεν ήταν αρκετός. Στιγμές που ένιωσες ότι ο χρόνος που είχες ήταν υπεραρκετός και δεν τον εκμεταλλεύτηκες ποτέ.  

Ένα παιχνίδι μυαλού.

Κι, όμως, οι δείκτες του ρολογιού ποτέ δεν σταμάτησαν να χτυπούν στον ίδιο ρυθμό.

Κι είναι κι αυτή η στιγμή που συνειδητοποίησες ότι όλες σου οι ευχές είχαν/έχουν σαν άξονα 

το χρόνο.

Αυτά τα δευτερόλεπτα ανάμεσα σε αυτά που σκέφτομαι και δεν θα σου πω ποτέ. Αυτά τα δευτερόλεπτα ανάμεσα σε αυτά που σκέφτεσαι και δεν θα μου πεις ποτέ, όπως θα έλεγε η Ε.

Κάπου ανάμεσα σε τόσες σκέψεις, εύχομαι να μπορούσαμε… αλλά, βλέπεις, δεν υπάρχει (ο) χρόνος. ;)

new year, new life

Από παιδί, θυμάσαι κάθε Πρωτοχρονιά να φτιάχνεις λίστες με τα όσα θα άλλαζες το νέο έτος.

Ήταν, για σένα, ένα είδος τελετής. Μια μικρή υπενθύμιση των ονείρων σου, των «θέλω» σου. Τους έδινες ζωή σε ένα λευκό χαρτί κι αν ήσουν τυχερός, μπορεί στο τέλος του χρόνου, την ώρα που έκανες τον απολογισμό σου, να διέγραφες και ένα-δύο από τη λίστα σου.

Δεν ήσουν ικανοποιημένος. Δεν ήταν αρκετά. Κι έτσι, μετέφερες όσα δεν έκανες στη λίστα του επόμενου χρόνου σε σειρά προτεραιότητας σε σχέση με τις νέες σου επιθυμίες. Οι λίστες γίνονταν σεντόνια, τα σεντόνια φθαρμένα κιτρινισμένα υφάσματα. 

Κι ύστερα, ξεχνούσες..

Φέτος, δεν έκανες λίστα. Έκαψες τις παλιές και σκόρπισες τις στάχτες από το μπαλκόνι σου. Φέτος, δεν έκανες λίστα^2.

Μέσα σε μία βδομάδα, κατάφερες να αλλάξεις κάμποσα απ’ αυτά που χρόνια πάλευες ν’ αλλάξεις. Στόχοι, όνειρα, ιδέες, επιθυμίες, όνειρα^2. Οι άνεμοι της αλλαγής φύσηξαν και τα έβαλαν όλα σε σειρά. 

Και ξέρεις ότι έπεται συνέχεια…

Χαμογελάς ανέμελα και νιώθεις δυνατός.

Σε διαβεβαιώνω, θέλει μαγκιά.

Happy new year.!!