Είμαι ερωτευμένη με τη μουσική....
Πολλές φορές τείνω να το ξεχνάω, αλλά είμαι.
Κάθε στιγμή, κάθε ανάμνηση στο μυαλό μου ακολουθείται από μια μουσική συμφωνία.
Ένα soundtrack που το ξέρω μόνο εγώ.
Κοιτώντας πίσω, θυμάμαι πως έφτασα να αγαπώ τόσο πολύ τη μουσική, και γελάω.
Είναι αλλόκοτη ιστορία...
Όταν πριν από 7 χρόνια άρχιζα να υφαίνω τον δικό μου μουσικό ιστό, δεν φανταζόμουν το βαθμό στον οποίο θα μπορούσε να με επηρεάσει η μουσική.
Έπειτα έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου, αναπόσπαστο κομμάτι της ψυχής μου.
Και κάπως έτσι, όταν βλέπω ταινίες προσέχω πρώτα τη μουσική τους, πριν διαλέξω καφετέρια για να πιω τον καφέ μου προσέχω τη μουσική, πριν κάτσω κάπου να φάω, όταν μπαίνω σε ένα ταξί, όταν πηγαίνω σε ένα μπαρ....
Υποσυνείδητα ή ενσυνείδητα, ας μην μπούμε σε αυτή την κουβέντα.
Χθες είδα μια ταινία που άγγιξε κάποια χορδή στο μυαλό μου...
Συνήθως είναι λίγες οι ταινίες που έχουν να κάνουν με μουσική και μου αρέσουν.
Το Begin Again αναμφίβολα είχε κάτι....
Λίγο το γλυκανάλατο σενάριο, η απίστευτη φωνή του Adam Levine που έχει αποκτήσει άλλη αίγλη χωρίς τους Maroon 5, κάτι η Keira Knightley που όπου και να παίξει δίνει ρέστα, κάτι ο Mark Ruffalo με την τρέλα που θα ήθελες να βλέπεις σε κάθε μουσικό παραγωγό, κάτι η σκηνογραφική πρόσθεση μικρών κομματιών της Νέας Υόρκης, σου δίνουν την αίσθηση μιας άλλης εποχής κι ας είναι σύγχρονα.
Κάτι από δεκαετία του '90, όταν η μουσική βιομηχανία έψαχνε ακόμα να βρει χαμένα διαμάντια στα σκουπίδια και όχι εύκολες λύσεις....
Αν θες να περάσεις ένα χαλαρό βράδυ στο σπίτι σου, τώρα που το φθινόπωρο αρχίζει να σου χτυπάει πιο έντονα την πόρτα και να ακούσεις ενδιαφέρουσα μουσική, στην προτείνω ανεπιφύλακτα...
Υ.Γ.: Τα soundtrack της ταινίας έχουν ήδη προστεθεί στην μουσική μου συλλογή ;)
Time for reflection....
Πολλές φορές τείνω να το ξεχνάω, αλλά είμαι.
Κάθε στιγμή, κάθε ανάμνηση στο μυαλό μου ακολουθείται από μια μουσική συμφωνία.
Ένα soundtrack που το ξέρω μόνο εγώ.
Κοιτώντας πίσω, θυμάμαι πως έφτασα να αγαπώ τόσο πολύ τη μουσική, και γελάω.
Είναι αλλόκοτη ιστορία...
Όταν πριν από 7 χρόνια άρχιζα να υφαίνω τον δικό μου μουσικό ιστό, δεν φανταζόμουν το βαθμό στον οποίο θα μπορούσε να με επηρεάσει η μουσική.
Έπειτα έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου, αναπόσπαστο κομμάτι της ψυχής μου.
Και κάπως έτσι, όταν βλέπω ταινίες προσέχω πρώτα τη μουσική τους, πριν διαλέξω καφετέρια για να πιω τον καφέ μου προσέχω τη μουσική, πριν κάτσω κάπου να φάω, όταν μπαίνω σε ένα ταξί, όταν πηγαίνω σε ένα μπαρ....
Υποσυνείδητα ή ενσυνείδητα, ας μην μπούμε σε αυτή την κουβέντα.
Χθες είδα μια ταινία που άγγιξε κάποια χορδή στο μυαλό μου...
Συνήθως είναι λίγες οι ταινίες που έχουν να κάνουν με μουσική και μου αρέσουν.
Το Begin Again αναμφίβολα είχε κάτι....
Λίγο το γλυκανάλατο σενάριο, η απίστευτη φωνή του Adam Levine που έχει αποκτήσει άλλη αίγλη χωρίς τους Maroon 5, κάτι η Keira Knightley που όπου και να παίξει δίνει ρέστα, κάτι ο Mark Ruffalo με την τρέλα που θα ήθελες να βλέπεις σε κάθε μουσικό παραγωγό, κάτι η σκηνογραφική πρόσθεση μικρών κομματιών της Νέας Υόρκης, σου δίνουν την αίσθηση μιας άλλης εποχής κι ας είναι σύγχρονα.
Κάτι από δεκαετία του '90, όταν η μουσική βιομηχανία έψαχνε ακόμα να βρει χαμένα διαμάντια στα σκουπίδια και όχι εύκολες λύσεις....
Αν θες να περάσεις ένα χαλαρό βράδυ στο σπίτι σου, τώρα που το φθινόπωρο αρχίζει να σου χτυπάει πιο έντονα την πόρτα και να ακούσεις ενδιαφέρουσα μουσική, στην προτείνω ανεπιφύλακτα...
Υ.Γ.: Τα soundtrack της ταινίας έχουν ήδη προστεθεί στην μουσική μου συλλογή ;)
Time for reflection....
No comments:
Post a Comment