glorybox

Θυμάμαι όλες τις ταινίες που έχω δει. 
Τις υποθέσεις τους, τους πρωταγωνιστές, τα πάθη τους, τα λάθη τους, τις ανησυχίες τους, την κατάληξη της ιστορίας τους. 
Όσες μου άρεσαν, τις έχω κρατήσει σε ένα σκονισμένο κουτί, για να μην ξεχάσω ποτέ ότι τις είδα.
Όσες δεν μου άρεσαν, τις έχω κρατήσει σε ένα άλλο σκονισμένο κουτί, που δεν το ανοίγω ποτέ.

Στέκομαι κάθε φορά και το κοιτώ σαν να μην το έχω ξαναδεί.
Θαρρείς και το μυαλό μου το έχει απωθήσει σε μια σκοτεινή γωνία μιας μεγάλης αποθήκης ταινιών.
Τις έχω ταξινομήσει με χρονολογική σειρά.
Θυμάμαι ότι βρίσκονται εκεί και κάθε φορά που το μυαλό μου ξεθολώνει, πηγαίνω και ανάβω το μικρό φωτάκι που έχω τοποθετήσει εκεί. Ξέρεις, για ώρα ανάγκης. 
Μετά αποφασίζω να τις αναδιατάξω.

Κάθε φορά που τις θυμάμαι, πηγαίνω και τις αναδιατάσσω.
Λες και αν τις αναδιοργανώσω, θα λυθεί ο γρίφος τους. 
Λες και αν τις αναδιοργανώσω, θα αποφασίσω γιατί τελικά δεν μου άρεσαν.

Ποτέ μου δεν μπορώ να αποφασίσω. 
Δεν ξέρω αν φταίει ο κακός τους ήχος, τα αδιάφορα μηνύματά τους, η κακή σκηνοθεσία ή το κακό παίξιμο των πρωταγωνιστών.
Ή μήπως το γεγονός ότι δεν μπόρεσα ποτέ να ταυτιστώ μαζί τους.?

Έμαθα πως κάποιες έχουν σίκουελ, αλλά δεν θα το δω ποτέ. 
Κι ας είναι φορές που με τρώει η περιέργεια.
Κι ας είναι φορές που αναρωτιέμαι αν η συνέχεια τους είναι καλύτερη.

Τις βγάζω από το κουτί και τις κρατάω μία-μία στα χέρια μου. 
Κοιτάω το εξώφυλλο και δεν νιώθω τίποτα.
Δεν είναι σαν τις άλλες, εκείνες που είναι στο άλλο κουτί.

Σήμερα θα τις τοποθετήσω πίσω στο κουτί με άλλη σειρά.
Ξεκινώντας από αυτή που μισώ περισσότερο προς αυτή που μισώ λιγότερο.
Θα τις ξαναβάλω προσεκτικά στο κουτί και θα το κλείσω.

Κι ύστερα θα τις ξεχάσω μέχρι να χρειαστεί να τις ξαναθυμηθώ.