Κάθε πρωί βρίσκομαι μπροστά από δύο δρόμους.
Ο ένας είναι φωτεινός και ασφαλής, τον έχω ξαναπερπατήσει.
Τον δέυτερο τον πνίγει βαθιά ομίχλη.
Κάθε πρωί, που πρέπει να επιλέξω ποιον δρόμο θα ακολουθήσω, επιλέγω τον πρώτο.
Δεν είναι επειδή φοβάμαι να ρισκάρω αλλά στον πρώτο δρόμο υπάρχει ό,τι αγαπώ.
Στον δεύτερο ίσως να υπάρχει κάτι που θα μπορούσα να αγαπήσω.
Μερικές φορές ρίχνω κλεφτές ματιές στον δεύτερο δρόμο. Η περιέργεια σου ασκεί έλξη μαγνητική.
Όσοι στέκονται εκεί και με προ(σ)καλούν να τον διαβώ, ύστερα από μερικές στιγμές χάνονται μες στην ομίχλη.
Τις περισσότερες φορές είναι τόσο αθόρυβοι, λες και δεν στάθηκαν ποτέ εκεί.
Κάθε πρωί επιλέγω τον πρώτο.
Κι αν υπάρχουν μέρες που σύννεφα εμφανίζονται στον καταγάλανο ουρανό του, κάποιες τολμηρές αχτίδες ήλιου πάντα καμπυλώνουν στις φυλλωσιές των δέντρων γύρω του.
Ο ένας είναι φωτεινός και ασφαλής, τον έχω ξαναπερπατήσει.
Τον δέυτερο τον πνίγει βαθιά ομίχλη.
Κάθε πρωί, που πρέπει να επιλέξω ποιον δρόμο θα ακολουθήσω, επιλέγω τον πρώτο.
Δεν είναι επειδή φοβάμαι να ρισκάρω αλλά στον πρώτο δρόμο υπάρχει ό,τι αγαπώ.
Στον δεύτερο ίσως να υπάρχει κάτι που θα μπορούσα να αγαπήσω.
Μερικές φορές ρίχνω κλεφτές ματιές στον δεύτερο δρόμο. Η περιέργεια σου ασκεί έλξη μαγνητική.
Όσοι στέκονται εκεί και με προ(σ)καλούν να τον διαβώ, ύστερα από μερικές στιγμές χάνονται μες στην ομίχλη.
Τις περισσότερες φορές είναι τόσο αθόρυβοι, λες και δεν στάθηκαν ποτέ εκεί.
Κάθε πρωί επιλέγω τον πρώτο.
Κι αν υπάρχουν μέρες που σύννεφα εμφανίζονται στον καταγάλανο ουρανό του, κάποιες τολμηρές αχτίδες ήλιου πάντα καμπυλώνουν στις φυλλωσιές των δέντρων γύρω του.
No comments:
Post a Comment