Flights.

Δεν ξέρω τί κάνεις, τί σκέφτεσαι, πώς ζεις.

Η άγνοια με σκοτώνει. Με φέρνει στα όρια μου.

Ανόίγεις τα μάτια, ο αέρας σε παγώνει.

Σφίγγεις το κασκόλ σου πιο πολύ γύρω απο το λαιμό. Σε πνίγει.

Κοιτάς προς τη μεγάλη τζαμαρία, αεροπλάνα να έρχονται και να φεύγουν με άγνωστους προορισμούς.

Στα χέρια σου κάτι κρατάς.  Εισητήριο.

Κοιτάς την ώρα και περιμένεις. έχεις μαζί μόνο μια τσάντα στους ώμους με τ'απαραίτητα και το εισητήριο σου.

Στύβεις το μυαλό σου να θυμηθείς αν υπήρξε άλλη απόφαση που να σου έδωσε ποτέ μεγαλύτερη ευτυχία.. Καμιά.

Είναι τρέλα.Αυτό που πας να κάνεις, είναι τρέλα. μα δε σε νοιάζει..

Είναι αυτές οι στιγμές, κι εσύ τις ξέρεις, που το χθες,το σήμερα, το αύριο γίνονται ένα και δεν μπορείς να κάνεις πίσω. δε θες να κάνεις πίσω.

Μια οικεία φωνή σε καλεί να επιβιβαστείς.

Θα ανέβεις σε αυτό το αεροπλάνο?

p.s: my only fear. what if...you don't like surprises?