Κι όμως... Να'μαι και πάλι εδώ. Μετά απο αρκετό καιρό συνειδητής αποχής...
Για μια στιγμή πίστεψα ότι δεν θα χρειαζόμουν να ακουμπήσω ξανα εδω. Ευτυχώς ή δυστυχώς, για ακόμη μια φορα διαψεύδομαι..
Έχω τόσα πολλά να πω.... Κι άλλα τόσα να δείξω.
Για μια ζωή που αλλάζει με ρυθμούς τρελούς, ανεξέλεγκτους, οριζόμενους απο μια δύναμη πάνω και πέρα απο μενα. Ρυθμούς στους οποίους χορεύω, κάπως ατσούμπαλα-ακόμα, τους τελευταίους δύο μήνες..
Δεν θα μπω σε ανούσιες λεπτομέρειες. Ας πω απλά, ότι μαθαίνω να ζω....
Άλλοτε ξαπλώνοντας στο γρασίδι κι άλλοτε περπαντώντας στη βροχή.
Κι αν καμια φορά γλιστρώ και τσαλαβουτώ στα λασπόνερα, κι αν τα ρούχα μου μουσκεύονται και σκίζονται, δεν πειράζει. Μαθαίνω να ζω...
Αύριο θα ξυπνήσω αλλιώς, ένα βήμα πιο κοντά σε όσα ονειρεύομαι να γίνω, λίγο πιο χαρούμενη, λίγο πιο ανέμελη....
PS: Το τελευταιιο 24ωρο ακούω συνεχώς αυτό.
Αναρωτιέμαι...
No comments:
Post a Comment